Forum nerwicy i lęku
Forum Znerwicowani.pl to miejsce, w którym możesz porozmawiać o nerwicy, lęku, atakach paniki i objawach, które często trudno wyjaśnić osobom z otoczenia. Możesz opisać swoją historię, zadać pytanie, podzielić się doświadczeniem albo przeczytać, jak z podobnymi problemami radzą sobie inni.
Znajdziesz tutaj rozmowy dotyczące m.in. nerwicy lękowej, ataków paniki, derealizacji, natrętnych myśli, problemów ze snem, objawów somatycznych oraz sposobów radzenia sobie z lękiem.
Nie musisz przechodzić przez to sam. Zarejestruj się i dołącz do dyskusji.
Duszność i brak pełnego oddechu przy nerwicy. Jak to u Was wygląda?
Cytat z Przemek data 2026-09-28, 17:20Witajcie, wiele osób z nerwicą opisuje uczucie, że nie może nabrać pełnego oddechu albo że ciągle musi robić głęboki wdech.
Jak to wygląda u Was? Czy duszność pojawia się głównie przy stresie, podczas ataku paniki, czy czasem zupełnie bez wyraźnego powodu?
Co Wam najbardziej pomaga, kiedy pojawia się takie uczucie?Pozdrawiam!
Witajcie, wiele osób z nerwicą opisuje uczucie, że nie może nabrać pełnego oddechu albo że ciągle musi robić głęboki wdech.
Jak to wygląda u Was? Czy duszność pojawia się głównie przy stresie, podczas ataku paniki, czy czasem zupełnie bez wyraźnego powodu?
Co Wam najbardziej pomaga, kiedy pojawia się takie uczucie?
Pozdrawiam!
Cytat z anetka89 data 2026-09-28, 19:39Cześć. Trafiłeś w sam punkt, bo ten cholerny "głód powietrza" to u mnie codzienność i chyba najbardziej męczący objaw ze wszystkich.U mnie wygląda to tak, że ta duszność potrafi pojawić się absolutnie bez powodu. Oczywiście w trakcie ataku paniki albo silnego stresu w pracy to standard wtedy po prostu oddycham jak pies, bardzo płytko, i mam wrażenie, że zaraz zemdleję. Najgorsze jest jednak to, że to uczucie potrafi mnie dopaść, kiedy siedzę wieczorem na kanapie i oglądam film. Czuję wtedy, że moje płuca nagle zrobiły się o połowę mniejsze i za nic nie mogę dokończyć wdechu. Im bardziej próbuję wziąć ten jeden, głęboki oddech, tym bardziej mi się nie udaje, a to z kolei nakręca spiralę lęku, bo zaczynam panikować, że naprawdę się duszę. W sumie to takie zamknięte koło...
Cytat z Przemek data 2026-10-30, 10:58Cześć Anetko, dziękuję, że tak dokładnie to opisałaś. To „zamknięte koło”, o którym piszesz, to chyba najlepszy opis tego objawu, jaki czytałem.
To, że duszność łapie Cię wieczorem na kanapie, wcale nie jest dziwne. Kiedy ciało w końcu zwalnia, uwaga często ucieka do środka i zaczynamy pilnować oddechu. A pilnowany oddech prawie zawsze wydaje się „niepełny”. Wtedy pojawia się próba złapania tego jednego, idealnego wdechu, a im bardziej się staramy, tym bardziej się nie udaje. Uczucie głodu powietrza przy nerwicy zwykle nie bierze się z braku tlenu, tylko z napięcia mięśni i zbyt częstego, płytkiego oddychania.
Mnie najbardziej pomaga odpuszczenie walki o głęboki wdech i skupienie się na wydechu: spokojny wdech nosem, a potem wolniejszy, dłuższy wydech ustami, jakbyś zdmuchiwała świeczkę. Kilka takich cykli i nie sprawdzać co chwilę, czy już „weszło”. Pomaga też zajęcie czymś rąk albo głowy, żeby uwaga wróciła na zewnątrz. Więcej ćwiczeń jest w zakładce Ćwiczenia oddechowe tutaj na stronie.
Jeśli jeszcze tego nie robiłaś, warto raz sprawdzić u lekarza płuca i serce, żeby mieć spokojną głowę, że to „tylko” nerwica. To bardzo ułatwia odpuszczenie.Daj znać, czy coś z tego już próbowałaś i co u Ciebie choć trochę działa. Może komuś innemu też to pomoże.
Pozdrawiam ciepło
Cześć Anetko, dziękuję, że tak dokładnie to opisałaś. To „zamknięte koło”, o którym piszesz, to chyba najlepszy opis tego objawu, jaki czytałem.
To, że duszność łapie Cię wieczorem na kanapie, wcale nie jest dziwne. Kiedy ciało w końcu zwalnia, uwaga często ucieka do środka i zaczynamy pilnować oddechu. A pilnowany oddech prawie zawsze wydaje się „niepełny”. Wtedy pojawia się próba złapania tego jednego, idealnego wdechu, a im bardziej się staramy, tym bardziej się nie udaje. Uczucie głodu powietrza przy nerwicy zwykle nie bierze się z braku tlenu, tylko z napięcia mięśni i zbyt częstego, płytkiego oddychania.
Mnie najbardziej pomaga odpuszczenie walki o głęboki wdech i skupienie się na wydechu: spokojny wdech nosem, a potem wolniejszy, dłuższy wydech ustami, jakbyś zdmuchiwała świeczkę. Kilka takich cykli i nie sprawdzać co chwilę, czy już „weszło”. Pomaga też zajęcie czymś rąk albo głowy, żeby uwaga wróciła na zewnątrz. Więcej ćwiczeń jest w zakładce Ćwiczenia oddechowe tutaj na stronie.
Jeśli jeszcze tego nie robiłaś, warto raz sprawdzić u lekarza płuca i serce, żeby mieć spokojną głowę, że to „tylko” nerwica. To bardzo ułatwia odpuszczenie.
Daj znać, czy coś z tego już próbowałaś i co u Ciebie choć trochę działa. Może komuś innemu też to pomoże.
Pozdrawiam ciepło
